دنیا پی تکریم تو برخواست که می دید
ققنوس شدن،سوختن بال وپرت را
نه گریه فرزند و نه دلشوره ی مادر
تغییر ندادند بلند نظرت را
از روی ادب بوسه زدی پای پدر را
شاید که بفهمیم مقام پدرت را
دادی تو در این راه شبیه علی اکبر(ع)
این عمر گرانمایه ولی مختصرت را
پیراهن پرخون تو شد آبروی ما
کن شافع ما این سند معتبرت را
پرپر شدی و شهر پر از بوی گلاب است
برداشته اند از بدن انگار سرت را
سید حسین سیدی